BESTE WENSEN

1 januari 2026

Al de hele avond vóór middernacht werd er veel vuurwerk afgestoken.
De kat hebben we in de badkamer gezet. Kiba, het oudste hondje, ligt lekker te slapen, maar Puck — het jongste hondje — veert bij iedere knal op. Inmiddels zit ze letterlijk aan mij vastgeplakt en probeert ze zelfs ín mij te kruipen. Ze graaft met haar pootjes in mijn nek, duwt haar kop zo dicht mogelijk tegen me aan. Ik hoor haar hijgen, haar lijf trilt.

Zelf ben ik ook geen fan van al die knallen. Ik ga nooit naar buiten — bang voor al die oncontroleerbare vuurflitsen in het rond. Vanmiddag stonden volwassen jonge mannen vuurwerk af te steken en gooiden het, nadat ze het hadden aangestoken, in mijn richting. Ik bedoel maar… geen kinderen, nee: jongvolwassenen.

Even later kwam er een alert-bericht op mijn mobiel dat 112 overbelast was.
Ik begrijp mijn kleine hondje helemaal. Het heeft iets angstaanjagends.

Ooit heb ik dit in Azië mogen meemaken. Het was feest — veel, maar gecontroleerd. En ja, natuurlijk is het van oudsher een traditie om met veel geknal de boze geesten te verdrijven. Daar heb ik me geen moment angstig of belaagd gevoeld. Het was misschien zelfs meer geluid, meer kabaal, maar met respect.

Hier gaat het om het afsteken van vuurwerk — en voor sommigen zelfs om, met te veel alcohol op, je buren te pesten. De diepere betekenis gaat verloren.

Wel hebben alle kinderen op één na even gebeld en gefacetimed.
Tot mijn groot genoegen kwamen er direct na 00.00 uur appjes binnen — zo’n twintig in totaal. Vrienden, familie.
Dankbaar dat er zo snel in het nieuwe jaar aan Ton en mij gedacht wordt.

Ik begin steeds meer te beseffen dat er toch een groep mensen is die, ondanks mijn afwezige staat, veel om me geeft.

Dat is dan ook mijn wens: om mij meer te verbinden.
Ik was er al langzaam mee begonnen, en vannacht kon ik constateren dat het zeker iets gedaan heeft.

Hopend op een mooi 2026 voor iedereen.
Hopend dat een ieder elkaar steun geeft, op de momenten dat het nodig is —
en dat men openstaat dit te ontvangen.

We praten altijd over liefde.
Maar juist in deze dagen wordt dat woord wat abstract.
Laten we daarom beginnen met STEUN mogen geven en ontvangen.

Een stap naar humaniteit.
Menslievendheid.

Misschien begint liefde niet bij grootse woorden,

maar bij een hand die niet terugdeinst,

en een hart dat even open blijft staan.