Power of Stillness
Power of Stillness
6 maart 2026
De laatste loodjes wegen het zwaarst, zegt men. Helaas was dat vandaag wel het geval. Mijn schilderij is uiteindelijk af, maar het heeft wel wat teweeggebracht.
Door onoplettendheid ben ik heel hard gevallen. Mijn linkerknie verdraaid, een pimpelpaarse, dikke pijnlijke enkel. En plat achterover gevallen. Even afkloppen — gek genoeg voel ik mijn heupen nog niet, terwijl dat toch al jaren een zwakke plek voor mij is. Het was echt een enorme klap.
Nu zit ik op mijn bed dit stukje te schrijven, met veel pijn.
Toch kan ik me vergissen, maar heb ik het idee dat ik er niet zo slecht aan toe zal zijn als de afgelopen jaren. Door mijn dagelijkse training heb ik denk ik meer kracht in mijn lichaam gekregen om hier, net als een gezond mens, van te herstellen. Zo voelt het althans. Misschien is het wishful thinking. Maar er is toch iets anders in mij.
Mijn man vroeg mij daarnet of ik een wijntje wilde drinken als toast op het voltooien van mijn werkstuk.
Na twee wijntjes ben ik nu tipsy. Ik ben niet gewend om alcohol te drinken. Het is dus ook spannend hoe ik dit blogstukje verder afschrijf. Als er iets misgaat, komt dat doordat ik me laat meeslepen door mijn stemming, in plaats van aandacht te houden bij mijn eigen handelingen. Mijn helderheid lijkt op dit moment wat vertroebeld.
Mijn schilderij, mijn werkstuk, is af. Het is mijn eigen creatie. Het is het resultaat van jarenlang mezelf zijn, tot op dit moment. Er zijn veel dingen die ik heb gedaan, en ook veel waarvan ik denk dat ze beter hadden gekund. Maar ik kan en wil die controle niet behouden. Ik moet het loslaten.
Mijn geest is creatief. Creatief met gedachten.
Door mijzelf en mijn werk te observeren zie ik lichtblauw/lila licht — de kleuren van mijn spirituele ontwaken. Ik zie transparante en frostachtige cirkels die verfijnen of verzachten. Ik zie rust, stilte en beweging. Het goud dat tussen scheuren omhoogkomt. Het symboliseert de schoonheid van verlies, mislukking en pijn.
Het leven voelt soms als chaos, maar is in feite een bijna wiskundig patroon waarin wij bewegen en waarop we mogen vertrouwen. Ik denk dan aan kwantumfysica en ben ervan overtuigd dat zelfs dat nog een dimensie verder gaat.
Wat ik kan doen, is een kosmische beweging neerzetten met aardse precisie en inleving.
Het werken aan Power of Stillness haalt alle aspecten naar boven die ik op dit moment ben.
In de staart toch nog even over mijn grens — door te vallen, te gillen naar mijn man en me nu, na twee wijntjes, een beetje dronken te voelen.
Waarvan ben ik dronken?
Van het vrijlaten van mijn diepste bewegingen?
Van de flow die mij meer dan een week overnam?
Van het blootgeven van transparantie?
Of simpelweg van vermoeidheid?
Misschien is voltooiing altijd een beetje duizelig.
Omdat iets wat lang in je leefde,
nu eindelijk de wereld in mag.
Power of Stillness 2
7 maart 2026
Dit werk is ontstaan na mijn CVA. Niet als plan, maar als proces.
Ik begon met goud.
Gewoon omdat dat de eerste laag moest zijn. Het goud dat alles in zich draagt — licht, levenskracht, iets wat blijft en er altijd is. Soms weet je het dat er is, en soms of zelfs vaak schijn je dit te vergeten.
Daaroverheen liet ik kleur stromen: lichtblauw, lila, magenta en wit. Het zijn specifiek voor mij de kleuren van bewustwording. De verf vond zijn eigen weg. Soms vormden zich clusters, bijna als cellen. Soms brak het open. Het goud begon door de lagen heen te eten en liet breuklijnen zien die ik niet gepland had.
Ik stuur dat niet. Ik kijk wat er gebeurt.
In die lijnen herkende ik iets van mijn eigen leven. De scheuren die ontstaan wanneer het leven breekt of kantelt. Het doet mij denken aan Kintsugi: niet repareren om te verbergen, maar laten zien waar het gebroken is — omdat juist daar een nieuwe schoonheid ontstaat.
Daarna kwam een volgende laag van denken en voelen. Cirkels. Een vorm die voor mij staat voor heelheid, eenheid, gelijkwaardigheid, natuurlijk, eerlijk.
Niet geschilderd, maar als een nieuwe dimensie boven het werk geplaatst. Transparant plexiglas dat licht vangt en verandert met de kijkhoek. Alsof je door een andere bril kijkt. Dezelfde werkelijkheid, maar verdiept.
Onderaan kwam iets aards. Ruwe wol. Van het schaap. Geverfd in dezelfde kleuren als het schilderij. Het zachte, het tastbare, het leven dat ook gewoon grond nodig heeft.
En toen kwam de vraag: kan dit doek het dragen?
Net als een mens soms een ruggengraat nodig heeft om verder te kunnen, moest ook het werk worden verstevigd. Aan de achterkant kreeg het meer kracht. Daarna begon het bouwen: boren, bevestigen, afstand maken tussen de lagen. Houten kralen werden kleine dragers van die ruimte, als planeten in ons melkwegstelsel, onderdeel van het universum net als jij en ik.
Het proces was technisch. Maar het was ook een metafoor.
Over hoe een mens groeit. Niet door iets nieuws toe te voegen, maar door dieper te worden in wat al aanwezig is. De vorm blijft, maar de kleuren veranderen.
Voor mij gaat dit werk over zachtheid. Eerst naar mezelf. En pas daarna naar de wereld.
In die verstilling zit kracht.
Power of Stillness
De vorm was er altijd al.
Alleen het licht veranderde.
En in dat nieuwe licht
werd zichtbaar
wat al die tijd
heel was.
Power of Stillness
March 6, 2026
They say the last stretch is the hardest. Unfortunately, that was certainly the case today. My painting is finally finished, but it did cause quite a stir.
Through a moment of inattention I fell very hard. I twisted my left knee, and my ankle is now swollen, deep purple and painful. I also fell flat on my back. Let’s knock on wood — strangely enough I don’t feel my hips yet, even though that has been a weak spot for me for years. It really was a heavy fall.
Now I am sitting on my bed writing this little piece, in quite a bit of pain.
Still, I may be mistaken, but I have the feeling that I won’t be as badly off as I would have been in past years. Because of my daily training I think I have gained more strength in my body to recover from this — like a healthy person would. At least, that’s how it feels. Maybe it is wishful thinking. But something in me is different.
A moment ago my husband asked if I would like to have a glass of wine to toast the completion of my work.
After two glasses of wine I am now a little tipsy. I’m not used to drinking alcohol. So it is also a bit exciting to see how I will finish writing this blog piece. If something goes wrong, it will be because I allow myself to be carried away by my mood instead of paying attention to my own actions. My clarity seems somewhat blurred at the moment.
My painting, my work, is finished. It is my own creation. It is the result of years of being myself, up to this moment. There are many things I have done, and many things I think could have been done better. But I cannot and do not want to keep control over that. I have to let it go.
My mind is creative. Creative with thoughts.
By observing myself and my work I see light blue and lilac light — the colors of my spiritual awakening. I see transparent and frost-like circles that refine or soften. I see stillness, silence and movement. The gold rising through the cracks. It symbolizes the beauty of loss, failure and pain.
Life sometimes feels like chaos, but in reality it is almost a mathematical pattern in which we move and in which we may place our trust. I think of quantum physics, and I am convinced that even that goes another dimension further.
All I can do is translate a cosmic movement with earthly precision and sensitivity.
Working on Power of Stillness brings out all the aspects of who I am at this moment.
And in the final stretch I crossed my own boundary once more — by falling, shouting at my husband, and now, after two glasses of wine, feeling a little drunk.
What am I drunk on?
On releasing my deepest movements?
On the flow that took over for more than a week?
On exposing transparency?
Or simply on exhaustion?
Perhaps completion is always a little dizzying.
Because something that lived inside you for a long time
is finally allowed to enter the world.
Power of Stillness 2
March 7, 2026
This work came into being after my stroke. Not as a plan, but as a process.
I began with gold.
Simply because it had to be the first layer. Gold that carries everything within it — light, life force, something that remains and is always there. Sometimes you know it is there, and sometimes — perhaps even often — you seem to forget.
Over it I let colour flow: light blue, lilac, magenta and white. For me these are the colours of awareness. The paint found its own path. Sometimes clusters formed, almost like cells. Sometimes the surface opened. The gold began to push through the layers, revealing fracture lines I had never planned.
I do not try to control that.
I simply watch what happens.
In those lines I recognised something of my own life. The cracks that appear when life breaks or shifts direction. It reminds me of the Japanese idea of Kintsugi: not repairing something in order to hide the break, but showing where it happened — because that is often where a new kind of beauty emerges.
Then another layer of thinking and feeling appeared.
Circles.
A form that, for me, represents wholeness, unity and equality — something natural and honest.
They are not painted, but placed above the work as a new dimension. Transparent plexiglass that catches the light and changes with the angle from which it is seen. As if you are looking through a different lens. The same reality, but deepened.
At the bottom something earthly appeared.
Raw wool. From the sheep. Dyed in the same colours as the painting. The soft, the tangible — life that also needs ground beneath it.
And then the question arose: can the canvas carry this?
Just as a person sometimes needs a stronger spine to move forward, the work itself needed reinforcement. The back of the panel was strengthened. Then the building began: drilling, fixing, creating space between the layers. Wooden beads became small carriers of that space, like planets in a galaxy — part of the universe, just like you and me.
The process was technical.
But it was also a metaphor.
About how a human being grows. Not by adding something new, but by deepening into what was already there. The form remains the same, but the colours change.
For me this work is about gentleness.
First towards myself.
And from there, towards the world.
In that stillness, there is strength.
Power of Stillness
The form had always been there.
Only the light changed.
And in that new light
it became visible
what had been whole
all along.